Eylül

       Her sene 1 Eylül sabahı yaşadığım çok özel bir an var.Dışarı çıktığım anda Eylül ayının o kendine has kokusunu içime çektiğim ve gülümsediğim an.Her  mevsimin kendine has hatta daha yaklaşırken hissedilen bir kokusu zaten var.Ama Eylül gerçekten başka…Eylül  tek başına ayrı bir mevsim!

      Sonbaharın dolayısıyla hüznün ayak sesi Eylül.Tüm doğanın yeniden tazeleneceği güne kadar adım ,adım  kabuğuna çekilmesinin, bakmaya doyamadığımız yeşillerin yerlerini sarının ve kahvenin tonlarına bırakmaya başlayacağı günler.Eylül bir yandan  bir ayağımızın hala yakıcı sıcaklarda olduğu, yazın, hayatın, doğanın, tatilin dolu, dolu yaşandığı günlerde tutar bizi , diğer yandan kışın habercisi sonbahara ,vazgeçilmez tatlı bir serinlikle taşır benliklerimizi.

      Doğanın bu süregelen döngüsünde Eylül’ün kapladığı alanın, taşıdığı anlamın bir benzerini insan ruhu kendine de uygulayabilse keşke.Kendi ruhunda bir Eylül mevsimi açabilse.Bir ayağı yaşadıklarının,anılarının,iyi yada kötü kazanımlarının,alışkanlıklarının, hayallerinin üzerinde olsa, diğer ayağı sorgulayacağı, zihnindeki öncelik listelerini gözden geçirebileceği, durup nefes alarak  kendini belirli sürede  herkese her şeye kapatabileceği bir sonbahara adım atsa.Bir Eylül miktarınca bir Eylül kokusu alsa…

       Ruhunda bir Eylül sayfası açabilen her insan er yada geç  kendi sonbaharını hatta kendi kışını yaşayabilir  kendi zihninde.Belki soğuktan tir,tir titreyeceği  ama acılarıyla, hatalarıyla, hasretleriyle , pişmanlıklarıyla en önemlisi de korkularıyla gerçekten yüzleşeceği bir kış yaşarsa kişi, ardından gelecek baharda nasıl tazeleneceğini, nasıl yenileneceğini , yeşilin her tonuyla nasıl bezeneceğini bir düşünsenize…

01/09/2016

                                                                    Önceki Yazı                      Sonraki Yazı

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*